Ζ′

P1190986

Εξοπλισμένοι με γάντια και σακούλες εισβάλλουμε στη σκοτεινή θολωτή κάμαρα.

Υπάρχει μια τάξη εδώ που κανείς δεν έχει τολμήσει να ταράξει επί δεκαετίες.

Κάποτε στέγαζε τις προμήθειες του σπιτιού.

Θεόρατα κιούπια με λάδι και στάρι και κρασί.

Τώρα έξω στον κήπο γεμάτα χώμα και αγριόχορτα.

Από τα δοκάρια κρέμονται τσιγκέλια και τρύπια καλάθια

ο όγκος μιας παλιάς ντουλάπας που την τρώει το σαράκι

κι ένας κομμένος κορμός σκεπασμένος με αλάτι.

Εδώ τεμαχίζεται το κατσικάκι του Πάσχα.

Κανονικός βωμός.

Όμως τι παράξενο ενώ προχωράμε πιο βαθιά

και ανοίγουμε και αδειάζουμε, τίποτα δεν βρίσκουμε παρά αδειανά δοχεία

κελύφη κενού χωρίς περιεχόμενο, που άδεια έτσι στοιβάζονται για χρόνια.

Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα άδεια

αν η αποθήκη ήταν απλά μια απάτη

ένα απαγορευμένο δωμάτιο που έκρυβε κάτι άλλο

μια ιδέα, ένα αντικείμενο που δεν ήταν καν εκεί

ή αν το περιεχόμενό τους έχει πλέον αποϋλοποιηθεί.

Κάνει τόσο κρύο εδώ, κάτω από το θολωτό ταβάνι

δουλεύουμε πιο γρήγορα τώρα στοιβάζοντας στις μαύρες σακούλες.

Μπουκάλια, μπολ, κατσαρολικά, σακούλες

γεμάτες με συσκευασίες κάθε είδους, άδειες κι αυτές

βότανα δεκαετιών που είναι έτοιμα να γίνουν σκόνη

πλαστικά τραπεζομάντιλα.

Κι ακόμα ένα σωρό σκεπάσματα καλύμματα

σεντόνια μαξιλαροθήκες και πετσέτες

τρύπια, χιλιοραμμένα, σκοροφαγωμένα

ίχνη που μοιάζουν με αποτροπαϊκά κείμενα

χειροποίητα εργαλεία σκουριασμένα

ένα μαχαίρι με ξύλινη λαβή και χαραγμένα αρχικά

μικρά αυτοσχέδια ξύλινα έπιπλα, ίσως για μια οικογένεια νάνων.

Μας πιάνει σχεδόν παράπονο, μα τι έχει μείνει πια για μας;

Τι μάθημα ανεξήγητο είναι και τούτο;

Μέσα σε αυτή τη σπηλιά της φθοράς,

μόνο οι όγκοι των σαπουνιών, τετράγωνοι, υπόλευκοι

στέκουν αναλλοίωτοι σαν βράχοι

ψηλά σε μια σανίδα που ενώνει τα δοκάρια της οροφής.

Και θα μείνουν εκεί τα σαπούνια ίσως εσαεί σαν λείες πέτρες,

πύλες ή σημάδια του ουρανού,

σύννεφα από όπου θα πηδήξουν οι Δαναΐδες στον άλλο κόσμο.

Μια κρίση αλλεργίας με σπρώχνει στο φως έξω από το σκοτεινό δωμάτιο

τραντάζομαι από το φτάρνισμα, το σώμα μου συσπάται

τυφλώνομαι από δάκρυα, ρίχνω στο πρόσωπό μου παγωμένο νερό

αναπνέω βαθιά τον κρυστάλλινο αέρα και την οσμή του πράσινου.

Έχει βγει ο ήλιος, είναι μεσημέρι.

Είναι Νότος εδώ.

Δεκέμβριος και καθόμαστε έξω στην αυλή με ζακέτες

τρώμε πατάτες με αυγά, μας έχει πιάσει βουλιμία

βουτάμε το ψωμί στο λάδι και δεν μπορούμε να χορτάσουμε

αυτή την πείνα.

DSC_0020

============
Το Gestus
της Κατερίνας Ηλιοπούλου και του Γιάννη Ισιδώρου
διορθώθηκε από τον Δημήτρη Αλεξάκη
σελιδοποιήθηκε από την Έλση Γκαλιάτα
τυπώθηκε σε διακόσια αριθμημένα αντίτυπα
στο τυπογραφείο Σύνθεση τον Νοέμβριο του 2014
===============
Κυκλοφορεί  στα βιβλιοπωλεία, Πολιτεία, Λεμόνι και Φωταγωγός στην Αθήνα και στο βιβλιοπωλείο Κεντρί στη Θεσσαλονίκη.
Στην σειρα βιβλίων που σχεδιάζονται από το [ΦΡΜΚ]
Κεντρική διανομή: βιβλιοπωλείο Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22, Τηλ. 210 3623092

Advertisements

About frmk poetry

Φάρμακο | Εξαμηνιαίο περιοδικό για την διερεύνηση του ποιητικού φαινομένου Κυκλοφορεί! Στα βιβλιοπωλεία και σε επιλεγμένους χώρους τέχνης δύο φορες τον χρόνο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: